Werkgeluk laat zich niet vangen in vacatures

Badend in het zweet werd ik 's nachts wakker en dacht: dit helpt niet meer.

(Dat van dat zweet is trouwens niet waar, maar bekt wel lekker)

Ik merkte het in gesprekken met sociaal psychiatrisch verpleegkundigen (SPV). Goede, betrokken professionals die hun werk serieus nemen, maar hun werkgeluk soms wat minder.

Ze stellen mij eigenlijk nooit de vraag : Heb je een leuke vacature?

Veel vaker vragen ze : Ik weet niet precies wat ik zoek, maar dit wil ik niet meer.

En toch stond onze website vol vacatures.

Vacatures doen alsof werk simpel is

Een vacature suggereert overzicht. Alsof je met een paar bullets kunt bepalen of iets past of niet. Maar in de GGZ — en zeker in het werk van een SPV — zit de essentie juist in wat er niet staat:

• Hoe voelt de werkdruk echt?

• Hoe wordt regie ingevuld, niet op papier maar in de praktijk?

• Is er ruimte voor twijfel? Voor reflectie?

• Wie neemt het voortouw als het spannend wordt?

Dat vang je niet in dit breng je mee en dit bieden wij.

Veel SPV-en zijn niet actief op zoek

Veel SPV-en zijn niet aan het solliciteren, maar wel aan het nadenken over wat anders. Na een dienst die net te lang duurde. Na wéér een extra taak erbij. Na het besef dat ze hun vak leuk vinden, maar hun plek minder. Vacatures vragen om actie. Oriëntatie vraagt om rust.

Waarom ik de vacatures offline haalde

Door vacatures te tonen, stuurde ik onbedoeld het verkeerde signaal:

• dat je moest kiezen

• dat je moest vergelijken

• dat je snel moest reageren

Terwijl de beste gesprekken juist ontstonden als niemand ergens naartoe hoefde.

Dus haalde ik alle vacatures van de website. Dat voelt overigens best spannend. Want: heb je dan in het oog van de SPV nog wel iets te bieden?

Voor mijn gevoel klopt het

Omdat de gesprekken die ik voer eerlijk zijn van toon, klopt dit wel. En kan het dus ook zijn dat er op dit moment even geen beter alternatief is. Of dat we erachter komen dat je nog niet toe bent aan een overstap.

Ik start dus ook niet met te onderzoeken welke vacature het beste bij je past. Maar juist met wat jij nodig hebt om (weer) plezier te hebben in je werk.

Hoe ik nu werk

Samen werken we vanuit richting. Jouw richting. Soms leidt dat tot een overstap. Soms tot het besef dat iemand juist goed zit. Beide zijn winst.

Tot slot

Deze blog is geen pleidooi tegen vacatures. Ze hebben hun plek.

Maar voor mij — en voor de manier waarop ik SPV-en wil begeleiden —begint een goede volgende stap niet met solliciteren. Maar met een gesprek waarin niets hoeft.

Nou ja, niets..? Openheid naar elkaar is wel iets dat moet. Laat dat het begin zijn van je zoektocht.